kinderen, natuur, Uitstap, wandelen

Sleeën van de Deltahelling

We wonen nu een jaar in Boom, dus toen we tijdens de eerste lockdown tot onze buurt veroordeeld werden prezen we ons gelukkig zo dicht bij de Schorre te wonen.

Het was tijdens onze vele wandelingen daar, dat dit blogbericht in mijn hoofd begon te groeien. Enige nadeel, ik moest nog meer dan een half jaar wachten tot er in België sneeuw zou vallen.

De kids hun sleetjes en skioutfits lagen stiekem al sinds maandag de achterbank van onze auto te versieren, maar het was pas gisteren namiddag dat we door de gesloten gordijnen van het museum in Brussel de eerste vlokjes zagen vallen. We haasten ons snel naar huis, in hoeverre dit tijdens een sneeuwbui vanuit Brussel mogelijk is.

Ik weet niet wie het meest enthousisast was, maar de ervaring overtrof al mijn verwachtingen.

Met een bang hartje liet ik Kristof met Vinn de eerste afdaling nemen. Maar al snel plofte ik mijn (iets gegroeide lijf) op hun ‘poepsleetjes’ downhill, een term die je waarschijnlijk in Nederland niet zo snel zal tegenkomen. De helling was perfect, lang genoeg en niet te stijl om het voor kinderen veilig te houden. De smeltende modder onderaan zorgde alvast voor extra sensatie.

Drie uur later werd ons spel gestopt door de duisternis, de zeurende kids op de achterbank konden mijn moederhart niet meer verblijden.

De kids hebben duidelijk mijn wintersportkriebels geërfd.

Even ter info voor mijn Nederlandse volgers die het niet durfden te googlen, dit is een ‘poepslee’ in Antwerpen (België).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s